Na Haren, Delfzijl, Appingedam, Onderdendam 

en Harlingen een boekpresentatie aan de dames 

van Odd Fellows (vrijmetselaars), 24 april 2026 

in hotel Aduard. Een verslag…

Het boeiende aan boekpresentaties vind ik, afgezien 

van de presentatie zelf, waarbij ik soms ter plekke de 

inhoud verander om een betere afstemming te realiseren, de gesprekken die ik hebt naar aanleiding van mijn presentatie. Die kunnen enorm verschillen.

De damesclub van de Vrijmetselaars ontmoet ik in een vergaderruimte van Hotel Aduard. Een sfeervolle ruimte met foto’s langs de wanden van stad en provincie. Tijdens de presentatie krijg ik respons in de vorm van knikjes. grinniken en hardop lachen om humoristische voorvallen in mijn boek. Dat brengt iemand ertoe mij te vragen of mijn gevoel voor humor hetzelfde is als die van mijn moeder. Ik antwoord dat ik daar nooit over heb nagedacht, maar dat we in het samen terugblikken op mijn moeders leven veel hebben gelachen om dezelfde dingen.

Alle vrouwen zijn het erover eens dat mijn boek veel eigen herinneringen naar boven brengt.

Op de vraag wat mijn moeder voor opleiding heeft gehad, en ik de HBS in Appingedam noem, maar ook dat ze daarna niet verder had willen studeren, komen allerlei reacties. Ik noem een aantal:

• Jongens mochten doorleren, meisjes bleven thuis om te helpen, of er werd een werkhuis geregeld. Als ze ook door wilden leren was dat vaak aanleiding tot veel overleg en veel gedoe;
• Mijn moeder had ulo, maar wilde naar de HBS. Ze moest daarvoor eerst toelatingsexamen doen, maar ze heeft HBS-B in twee jaar gehaald. Dat zette de docenten van de HBS wel aan het denken! Mijn moeder was voor andere meisjes een rolmodel;
• Mijn moeder had MMS, maar mocht niet verder leren. Ze heeft nooit een eigen beroep gehad;
• Mijn moeder had dolgraag voor een beroep willen leren, maar heeft nooit de kans gekregen;
• Als meisjes trouwden mochten ze niet meer werken. Wat een verspilling van talenten die maatschappelijk ingezet hadden kunnen worden.

We zijn het erover eens dat er veel strijd geleverd moe(s)t worden om gelijkwaardigheid voor elkaar te krijgen.

Mijn eigen opvoeding was deels orthodox hervormd en deels theosofisch ingekleurd. Maar omdat mijn moeder vooral de opvoeding ter hand nam had het laatstgenoemde meer gewicht. Mijn moeder werd door mijn vader vaak vrijzinnig genoemd. Naar aanleiding van het gesprek met de dames van de vrijmetselaars ben ik tot het inzicht gekomen dat theosofie, vrijmetselarij en vrijzinnigheid niet ver uit elkaar liggen.

ANBO Appingedam-Delfzijl

Door de ANBO Appingedam-Delfzijl ben ik benaderd 

om op 12 november een boekpresentatie in 

Appingedam te houden. Ook dat doe ik graag!

Agenda:

12/11/26    middag

Boekpresentatie ‘Een meisje uit Delfzijl’ van  Sini Dekker. 

ANBO Appingedam/Delfzijl, Kabzeel, Appingedam. 

‘Een meisje uit Delfzijl' ligt 

per 1 januari voor uitlening bij 

Nieuw Gronings Schrijftalent 

op  plein 3 van Forum 

Bibliotheek Groningen.

Sini Dekker
Een meisje uit Delfzijl
Uitgeverij Boekscout, Soest, 2025
ISBN: 978-94-652-8976-2
200 pagina’s, softcover, € 21,99

Recensie in het blad ‘BLAD voor Groningen’, nr. 49 – februari/maart 2026. Door Tiny Smit

Met het schrijven van de biografie over haar moeder brengt Sini Dekker een eerbetoon aan Lien Dekker-Vuursteen (1925-2021), dochter van een zeeman en domineesvrouw, zoals de ondertitel van het boek ‘Een meisje uit Delfzijl’ luidt. Bijna twee aparte verhalen, die Dekker op elkaar legt, en verbindt met haar eigen geschiedenis.

Het boek vertelt de familiegeschiedenis van de bekende redersfamilie Wagenborg-Vuursteen uit Delfzijl, vanuit het perspectief van één van de minder bekende familieleden. In feite gaat het om twee perspectieven, die van ‘hoofdpersoon’ Lien Dekker en die van de auteur, haar dochter Sini Dekker. Deze laatste brengt biografische en fictieve elementen samen en ordent die chronologisch. Voor de lezer is het echt behulpzaam dat boven ieder hoofdstuk het jaartal staat waarin dat deel van het verhaal zich afspeelt. Het boek is best complex door de sprongen die er door de tijd heen en weer worden gemaakt. Dat vraagt extra oplettendheid. Ook de wisseling van perspectief vraagt het nodige van de lezer. De terugblikken vanuit het perspectief van Lien Dekker-Vuursteen zijn in cursief gezet, ter onderscheiding van de interpretaties die de auteur geeft in de staande tekst. Ook komen de herinneringen van de auteur aan bod. Die geeft ook achtergrondinformatie, over het ontstaan van Schiermonnikoog, uitleg over theosofie en de bouwstijl Amsterdamse School. Ook de impact van de oorlog en de Duitse bezetting op de familie en het bedrijf krijgen door de persoonlijke invalshoek een heel eigen dimensie.

In vloeiende dialogen vertelt de auteur de levensverhalen van diverse mensen uit de Wagenborg-familie en de verschillende familierelaties. Mooi verhalend zijn ook de gesprekken tussen moeder en dochter, hoe zij samen zich gebeurtenissen herinneren en deze herinneringen met elkaar vergelijken. Dekker heeft, zoals ze zelf aangeeft, door dit boek te schrijven haar moeder beter leren kennen. Haar moeders veerkracht en waar die uit voorkomt, hebben indruk op haar gemaakt. Dat ze een boek zou willen schrijven van haar moeders geschiedenis, bespreken ze ook samen. En ze realiseert zich dat haar geschiedenis onlosmakelijk aan die van haar moeder is verbonden, en daarmee aan de rest van haar familie. Het zijn puzzelstukjes die samen de geschiedenis van een familie vertellen. Het mooie is dat deze geschiedenis nu is verteld door vrouwen die anders vaak ‘onzichtbaar’ zijn. Omdat historie veelal door mannen wordt gedomineerd. Daarmee claimen deze vrouwen een eigen identiteit, hun identiteit, in een liefdevol verhaal.

Boekhandel Muizelaar

Op zaterdag 31 januari 2026 heb ik vijf boeken in consignatie naar boekhandel Muizelaar in Koudum gebracht. Deze boekhandel bestaat nu 100 jaar, en was de enige boekhandel in de omtrek waar mijn moeder terecht kon in de twee periodes dat ze in Hemelum woonde. Deze boekhandel is nog steeds in handen van de familie Muizelaar!

Ik heb er mijn eerst kinderboek mogen kopen. Dat heette ‘Muizelaartje’ en ik herinner me nog het volgende zinnetje: “Muizelaartje, muizelaartje, kan niet op zijn beentjes staan.’

Onlangs was Sini te gast bij Eemsdelta radio

Het gesprek is terug luisteren via 

https://omroepeemsdelta.nl/podcast/lunchradio-7/ 

op woensdag 19 november 12.00 - 13.00  uur vanaf minuut 14.